Σύγκρουση (μετωπική) απόψεων

Σάββατο πρωϊ, σηκώνομαι και μετά τα υποχρεωτικά (πλύσιμο - ντύσιμο - πρωϊνό) ετοιμάζω το φραπέ και κατεβαίνω για εφημερίδα. Η καλημέρα με τον φαρμακοποιό και μπαίνω στο ψιλικατζίδικο. Χρόνια πολλά πίσω απο το ταμείο ο κυρ Τάκης, αλλά εδώ και κανά δυό χρόνια βγήκε στη σύνταξη, οπότε ανάλαβε ο γιός του.

Και με τους δύο γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, με επακόλουθο κάθε φορά που θα συναντηθούμε να πούμε μερικές λέξεις για κάποιο θέμα. Μερικές φορές είναι γενικού ενδιαφέροντος όπως πολιτική, αθλητικά, απεργίες και πολλά άλλα. Κάποιες άλλες το θέμα είναι προσωπικό, για κάτι που θέλει κάποιος απο μας να κάνει, για την οικογένεια και τα σχετικά.

Μπαίνοντας σήμερα υπάρχει μια γειτόνισσα που ψάχνει τις εφημερίδες, μεγάλη σε ηλικία αλλά γνωστή φυσιογνωμία. Της ρίχνω την καλημέρα μου με νεύμα, ανταποδίδει. Αμέσως μπαίνει άλλη μία απο τις γνωστές φάτσες της γειτονιάς μας καλημερίζει όλους και παίρνει θέση δίπλα στις εφημερίδες ψάχνοντας να βρεί τι θα αγοράσει.

Τότε αρχίζει τον διάλογο μαζί μου ο κυρ-Τάκης. Σχετικά με την ιατρική, ότι έφτασα στο τέλος και θα αρχίσω να δουλεύω, ότι παιδεύτηκα αρκετά χρόνια και τα σχετικά. Περισσότερο μονόλος ήτανε παρά διάλογος. Τελειώνοντας μου λέει ότι ασχέτως ειδικότητας που θα ακολουθήσω μετά να γυρίσω στην γειτονιά, νάχουν και αυτοί ένα δικό τους άτομο έμπιστο να πηγαίνουν και να μην τους ξεχάσω αν γίνω "μεγάλος & τρανός".

Ακούγωντας όλο αυτό η μία απο τις δύο, αρχίζει να μονολογεί ότι δεν έκανα και κάτι σημαντικό για να μιλάει έτσι ο κυρ-Τάκης. Σχεδόν γέρασα (όπως το είπε) για να φτάσω εδώ και αυτό δεν είναι επιτυχία, αλλά να μην προτρέχω γιατί μπορεί κάτι να συμβεί στην πορεία και να μην δουλέψω ποτέ σαν γιατρός.

Οι τρείς μας ( εγώ, ο τάκης και ο γιός του) την ακούμε χωρίς κάποιος να αντιδράσει, να πεί κάτι. Άλλωστε εγώ τα έχω συνηθίσει αυτά και έπαψα πλέον να ασχολούμε με το τι λέει ο καθένας. Η δεύτερη όμως που ήτανε στις εφημερίδες ακούγωντας όλα αυτά τα παίρνει και αρχίζει με τη μία να της τα χώνει.

Στο στυλ ποια είναι αυτή να κρίνει εμένα, ότι ζηλεύει που έφτασα σε αυτό το σημείο, ενώ τα δικά της παιδιά δεν είχανε τη δυνατότητα (νοητική) να κάνουνε κάτι αντίστοιχο κτλ.

Έχω μείνει άφωνος με το όλο σκηνικό, βλέπω το γιό του τάκη να ακουμπα πίσω στην πολυθρόνα να ανάβει τσιγάρο και να τις χαζεύει. Μάλλον το απολαμβάνε, λές και πήγε σινεμά ένα πράγμα. Ο κυρ-τάκης έχει φορέσει ένα φοβερό χαμόγελο και ακούει με όλη του την προσοχή τον "περίεργο" διάλογο.

Ξαφνικά ανεβαίνει ο τόνος του διαλόγου και έχει πλέον περάσει σε έντονο τσακωμό, με εκατέρωθεν κατηγορίες και πέρασε στα διάφορα "μυστικά" που ήξερε η μία για την άλλη. Στέκομαι και τις κοιτάω, δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που γίνεται (αν και δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά πάντα με πιάνει αδιάβαστο το όλο ζήτημα), αρχίζω να γελάω γυρίζω στον τάκη και του λέω:

-Χαράς το κουράγιο σου, τόσα χρόνια να υπομένεις τέτόιες καταστάσεις.
-Μπά, αυτά ήτανε τα ωραία του επαγγέλματος, μου λείψανε κάτι τέτοια, για αυτό άλλωστε έρχομαι τακτικά στο μαγαζί να πετύχω τέτοιες φάσεις.

Παίρνω τον καπνό και την εφημερίδα και φεύγω. Απίστευτο, γελάω μόνος μου, ακούγονται ακόμα και εκτός μαγαζιού να συνεχίζουν τον τσακωμό τους.

Ρε περίεργος κόσμος...............